നൂറ്ജന്മം തപസ്സിരുന്നാലും
നീതന്ന സ്നേഹത്തിന്പകരമാകില്ല
വക്ക്പൊട്ടിയവാക്കും
വളകിലുക്കിയകൈകളും
ഒരോറ്മ്മചിത്രംപോലെ
ഇന്നുമുണ്ട് ഖല്ബിനുള്ളില്
പേരറിയില്ലാപൂക്കല്കൊണ്ട്
നീതീറ്ത്തപ്രണയത്തിന്കൊട്ടാരം
കാലവറ്ഷാശ്രുയേല്ക്കാതെ
നീകാത്തുവെച്ചതും
കടലാസ്തോണിയിലേറിനീ
പ്രേമത്തിന്കവിതമൂളിയതും
കുയിലതേറ്റ്പാടിയതും
താളമിട്ട്മഴതോരാതെപെയ്യ്തതും
ഏല്ലാംതന്ന്നീയെങ്ങ്പോയി
എന്കരല്തരാം
എന്ഹ്രദയവുംതരാം
ഒരുവട്ടംകൂടിയെന് മുന്നില് വന്നാല്
നിന്നോറ്മകല്ഞാന്
കാത്തുകൊള്ളാം
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ